Ahmet Amca'nın kömürlü kazanını kurmak için sabah erkenden köye vardım. Elinde bir fincan çayla beni karşıladı. "Evlat, bu işin incelikleri var" dedi. Gerçekten de kömürlü kazan kurmak öyle basit bir iş değil. Önce bir plan yapmalısın. Kazanın nereye yerleşeceği önemli, çünkü duman çıkışı için uygun bir yer seçmek şart. Ahmet Amca, "Yanlış yere koyarsan, duman içinde kalırsın" diye ekledi. Kendince haklı.
Sonra sıra geldi kazanın temelinin hazırlanmasına. Şöyle düşünün, sağlam bir temel atmazsanız, bir gün gelir altınızdan kayar. Ahmet Amca, "Taş, toprak karışımı bir zemin yapalım" dedi. O işte deneyim sahibi. Öyle olmasa her sene uğraşmak zorunda kalırdı. Temel işini hallettikten sonra kazanı dikkatlice yerleştirdik. Burada dikkat etmen gereken bir şey var: Denge. Kazan, sağa sola eğik durmamalı. Yoksa...
Sıra bağlantılara geldi. Borular ve vanalar arasında bir labirent gibi dolanırken, Ahmet Amca bir espri patlattı: "Bu işte usta olursan, tesisatçı olursun evlat!" Gerçekten de boruların doğru şekilde bağlanması, suyun dolaşımı ve basınç kontrolü açısından kritik. Boruları sıkıca bağladık, vanaları kontrol ettik. Ahmet Amca, "Her şey tamam gibi, ama su sızıntısı olmamalı" diye uyardı.
Yakıt tankını doldurma vakti geldiğinde Ahmet Amca'nın yüzü ciddileşti. "Kömürü düzgün yerleştirmek önemli, yoksa yanmaz" dedi. Kömür parçalarını dikkatlice yerleştirdik. Ateşi tutuşturmadan önce bir an durup düşündüm. İşte o an anladım ki, her aşama bir öncekini tamamlıyor. Yoksa işin yarım kalır.
Sonra ateşi yaktık. İlk dumanlar yükselirken Ahmet Amca'nın yüzü gülmeye başladı. "Güzel iş çıkardık evlat" dedi. İçimden "Evet, iyi bir iş başardık" dedim. Kazanın çalıştığını görmek insanı mutlu ediyor. Bir şeyleri doğru yapmanın verdiği huzur var ya... İşte o.